Sonety krymskie
Adam Mickiewicz
- U stóp moich kraina dostatków i krasy,
- Nad głową niebo jasne, obok piękne lice;
- Dlaczegoż stąd ucieka serce w okolice
- Dalekie, i – niestety! jeszcze dalsze czasy?
- Litwo! piały mi wdzięczniej twe szumiące lasy
- Niż słowiki Bajdaru, Salhiry dziewice;
- I weselszy deptałem twoje trzęsawice
- Niż rubinowe morwy, złote ananasy.
- Tak daleki! tak różna wabi mię ponęta!
- Dlaczegoż roztargniony wzdycham bez ustanku
- Do tej, którą kochałem w dni moich poranku?
- Ona w lubej dziedzinie, która mi odjęta,
- Gdzie jej wszystko o wiernym powiada kochanku;
- Depcąc świeże me ślady czyż o mnie pamięta?
